Gaziantepspor 0 - 1 Galatasaray

Maçın önemi ortada olduğundan pür dikkat izledim. İlk yarıdaki futbol her 2 takım için de son derece keyifliydi. İlk 10 dakika Mehmet Yozgatlı tüm gücüyle Volkan Yaman'ın kanadını koridor yapınca takım da silkelendi, kendine geldi. Arda joystick'i eline aldı ve Kewell'la beraber Galatasaray'ın ataklarını koordine etmeye başladı. Nitekim soldan gelen Kewell ortası, Gaziantep'in başarılı sol bek'i İsmail'e çarpıp kaleye sırtı dönük Baros'a doğru süzüldüğünde tek çare rövaşataydı. Baros da yüm yeteneğiyle vurarak ligdeki 18.golünü attı. Kewell ve Baros; gerçekten büyük transferler ancak maçın tamamında hayranlıkla izlediğim tek oyuncu Ayhan Akman'dı. Özellikle 2.yarının en boğuk dakikalarında ortasahada 3 kişinin başını döndürüp en rahat takım arkadaşına pası atması muhteşemdi. Tıpkı Kewell'ın şahane hareketlerle sağ kanatta 2 antepli oyuncuya sepet havası yaptırması gibi. Şimdi gelelim 2.yarıya. Dikkat; ağır olacak..Lucescu, Terim, Gerets, Kalli, Cevat Güler. Hiçbiri Galatasaray'ı bu kadar korkak oynatmamıştı. Hiçbiri oyunun en önemli dakikalarında çift forvet iki kanat düzeninden tek forvet üç liberoya dönmemişti. Evet 73.dakikadan bahsediyorum. Hani şu 1 sezonda 1 gol dahi atamayan golcü Ümit Karan'ın çıkıp yerine Mehmet Güven'in girdiği dakika. Yahu sen Antep deplasmanındasın. Sahanda Kocaeli'den 5 yiyip, Eskişehirspor'u yenemeyen tekdüze, vasat bir takımsın. Neyine güvenip bu taktiği işletirsin takımına? Nitekim 89.dakikada kornerden Bekir'in göğsüne doğru gelen topta "Vur lan gol olsun!" dedim ama tutmadı işte. Sanctis'in kucağına indi top. Keşke takılsaydı ağlara. Takılsaydı da ben de ağzıma ne geliyorsa burada yazabilseydim. Malum, tıpkı tarihte olduğu gibi sporda da bir zafere herşeyi unutacak kadar balık akıllı bir milletiz biz..